Bezwstydna melodia

On siedzi jak dym w fotelu,
rozlany, pewny, powolny,
a ona uczy się jego ciszy
jak nut, które drżą pod skórą.

Ma dłonie, które znają mapy bioder i spojrzenie,
które nie pyta - tylko bierze,
jak scena bierze oddech przed piosenką.

Jest mężczyzną jak z filmu
w czerni i bieli,
z papierosem między czasami,
z głosem, który potrafi rozebrać
do ostatniej myśli.

Kiedy mówi „chodź”,
świat przestaje być grzeczny.

A ona -
w sukni z cienia -
idzie, bo tak chce serce
i ciało...
i ta stara, bezwstydna melodia

zwana miłością.



Augsburg, 14 stycznia 2026