Wiwisekcja miłości

Miłość nie przychodzi
jak listonosz z trąbką na czapce.
Nie stuka do drzwi,
nie czeka aż otworzysz.
Miłość włamuje się
pod skórę.

Przypomina skalpel.
Najpierw delikatnie głaszcze granice,
potem przecina.
Nie pyta o zgodę.
Nie działa w znieczuleniu.

Rozchyla klatkę piersiową
jak święte księgi,
patrzy, co masz w środku -
i tam zostaje.
Na własnych warunkach.

Zamienia serce w laboratorium.
Tam, gdzie puls był twój -
bije echo cudzego spojrzenia.
Tam, gdzie oddychałaś wolnością -
powietrze pachnie czyimś lękiem.

Miłość jest operacją bez końca.
Szwy puszczają przy byle spojrzeniu,
rany nie chcą się zamknąć,
bo palce, które dotykały,
ciągle drżą w pamięci tkanek.

Miłość to nie uczucie -
to przepis na przemianę.
Wypruwa cię z dawnych siebie,
wsącza nowe kolory,
czasem kwitnie,
czasem gnije.

Ale nie ma powrotu.
Po miłości
człowiek nie wraca do siebie -
wraca w czyimś kształcie.
Albo nie wraca wcale.