Istota natury

kocham
wszechobecność
światła
kocham
irracjonalność
śmierci
kocham

w tunelu stojąc
nagi
dotykam
jutra,
które objawi się
wczoraj
a morze
obmywa i rani
moje
horyzonty jeszcze
dzisiaj
zapętlę
byt

którędy
od łzy
do źdźbła
trawy
na umajonym
polu

zanim dojdę
skończy się
Sodoma
wiedz, że
rezerwa
wiary nie wystarczy
do osiągnięcia
owocu

zakazanego

plony z ziem
żyznych
dadzą pożywienie
bliźnim
z bliznami
na ciele i duszy
nic ponad, nic nadto
a jednak
to los

zrywa z nas kajdany
i ubiera okulary
raz przeciwsłoneczne
raz korekcyjne
niekiedy różowe szkła
tną się z strefą
widzenia

żywiołów
trzymanych na
łańcuchu

jednego aktu
w dramacie
albo
jednego wersu
w dystychu
albo jednego zdania
w apostrofie

bądź opisem
dobrej drogi

dogmatu
do trefnej herezji
wpisanej
w wątpliwą istotę
natury

Człowieka