Porządek Koryncki

w koszarach niejasne
promieniste
ogrody wiszące
na stelażu pamięci

zawodzą ballady
morskie oko
i dolomity strachu
a na pustyni wspomina mnie
kropka piasku nad ypsilonem
w tajdze błędni rycerze pór roku
walczą o przetrwanie

z supernową

widziani za dnia
słyszani nocą
czujący w porze niczyjej

zamykamy swe serca
na żeglugę cieni

od narodzin po śmierć
choćby w apokryfach
było mało prawdy

ryzykanci białych strof
ulepimy wersy wedle
porządku korynckiego