Białe gołębie nad Warszawą

cisza nigdy nie milczy
w niej ukrywają się
białe gołębie

zaspane jeszcze
na tle wschodzącego słońca
otulone czerwienią niewinnej krwi

w ciszy pogrążone
samoloty
lądujące na niewidzialnych
lotniskach

milczeniem jest
modlitwa małych rączek
proszących o ojca

żeby wrócił
matkę która przytuli
słońce w kolorze
pomarańczy

milczeniem oczy patrzące
już zawsze
na to czego nie ma

wracam do srebra poezji
by złotem pokazać
purpurowe ulice Warszawy