czytaj mnie

czytam cię
kolejne strony drobnych zmarszczek
prowadzą mnie przez opowieść
 
czytam cię uważnie
składam fragmenty ciebie jak dziecko
uczę się alfabetu
zapisanego na fakturze skóry
w jej bruzdach i wypukłościach 
 
czytam ostrożnie troski
zamknięte w interliniach czoła
 
czytam cię po omacku
powoli rozstępują się ciemności
pisze się radość w kącikach ust i powiek
 
zachłannie czytam
piktogramy twojego cienia
 
czytam między ruchami
twoich kończyn
 
czytam nieśmiało
w metrze, na skwerach i korytarzach
w pracy też czytam
w domu i w ciemnościach
gdy zarysy liter 
wypełniają senne story
 
siebie czytam
od środka
nie widzę jednak
wyraźnie 
brak dostępu światła
utrudnia rozpoznanie
 
dlatego proszę –
czytaj mnie