Ulewa nad stolicą (Moja Mała Polska)

Deszcz nadszedł niespodziewanie
i jakby wstydząc się swojej natarczywości
rozpoczął chłodnym prysznicem
wielogodzinny atak na rozgrzane trotuary miasta
Dachy domów stawiały godnie czoła
nieulęknione i zahartowane w walce z żywiołem
podczas gdy tysiące batów
wyrzucanych z granatowych chmur
cięło na oślep w szaleństwie agresji

Wiatr wspierał niecne zamiary deszczu
zmieniając nieustannie swoje poglądy i kierunki
aby uważne oko obserwatora nie mogło
określić rozmiarów tej podłej napaści
Słońce zaniemówiło i skryło swoją twarz
zadziwione przebiegłością deszczu
i zaskakującą gwałtownością tej akcji
chłodzenia rozgrzanych głów ludzi
Powietrze ochłodziło się nieznacznie
i ciemność ogarnęła miasto nieugięte
które zbierało wszystkie swoje siły
aby nie rozpłynąć się w tej powodzi smutku

Deszcz zaślepiony wściekłą pasją niszczenia
nie spostrzegł braku subordynacji
większości swoich szarych szwadronów
i stracił nagle ochotę do prowadzenia dalszej nawałnicy
Bez zbędnych ceregieli opuścił swoje pozycje
nie okazując przy tym żadnych emocji
i kierując się na północny-zachód cywilizacji
pociągnął za sobą tabuny bezwolnych chmur