Zdrowy rozsądek

Tak wiele było tych granic,
co nie pozwalały
iść do przodu,
patrzeć w przyszłość,
choćby i ze łzą w oku.

Tak wiele było słów,
co w gardle uwięzły,
łez, co w oczach
na dobre ugrzęzły.

Tak wiele pomysłów
w głowie zrodzonych
umierało w ciszy
strachem tłumionych.

Jak tu iść
gdy przed tobą rosną mury?
Za tobą nie ma już nic,
a nad głową ciemne chmury.

Czy to się nazywa zdrowy rozsądek?
Tak zamknąć marzenia
w złotej klatce?
Kolejna myśl się rozbija,
a ja tylko
siedzę i patrzę.