tonus finalis

tonus finalis

już więcej nic nie napiszę
nie jestem poetą basta!
nie jestem też niepoetą
nieznana ludzkości kasta

nie widzę tego co widzi
co czuje poeta z duszą
co wyśnią w duszy poeci
gdy pragną lecz nie gdy muszą

dostrzegam tylko kontury
niuansu oko nie sięga
dusza go nie przetwarza
zamiast polotu mordęga

muza mi wierną nie była
odeszła jak to kobieta
porzucił wiarę w idee
mój we mnie apologeta

banał mi oczy zalewa
makaronizmy tną skronie
mieszają mi się języki
i drgają z niemocy dłonie

już więcej nic nie napiszę
nie będę płodził miernoty
chyba że ta której nie ma
wróci (na ślub nie zaloty)