JAN KOCHANOWSKI Marceli Frank

JAN KOCHANOWSKI PIEŚŃ KSIĘGI PIERWSZEJ

Ty spisz, a ja sam na dworze

Jeszcze od wieczornej zorze

Cierpię nocne niepogody;

Użałuj się mojej szkody!



Słuchaj, jako bije w ściany

Z gwałtownym dżdżem grad zmieszany,

Ockni się, a przemów słowo,

Nieużyta białagłowo!



Nie na żadną kradzież godzę,

Chocia tak po nocy chodzę;

Wziąłbych przedsię, by co dano:

Łupiestwo czartu porwano.



Nigdziej miejsca mniej hardości

Nie najdziesz jako w miłości;

Gładkość wprawdzie sługi daje,

Ale dzierżą obyczaje.



Słuchasz? Czy mój głos nie może

Dolecieć na twoje łoże?

Słuchajcie wy, nocne cienie,

I nieumowne kamienie!



Do Amfijonowej lutnie

Spieszyły się lasy chutnie,

A niezwyczajne opoki

Ścisnęły się w mur szeroki.



Orfeowych strón słuchały

Srogie jędze i płakały,

Gdy, miłością utrapiony,

I pod ziemią szukał żony.



Jego pieśni żałościwe

Zjęły bogi nieżyczliwe;

I miał w ręku, co miłował,

By był, nędznik, lepiej chował.



Ale nie strzymał umowy,

Więc przyszedł o smutek nowy,

Bo źle się obejźrzał, ali

Czarci panią zaś porwali.



Czekać już, niebożę, było:

Ale gdy co komu miło,

Trudno wytrwać i czas mały:

Godzina tam jak rok cały.



A ja długo mam bić w stróny?

Już u mnichów słyszę dzwóny.

Dziwnosmy się pomieszali,

Jam nie spał, a ci już wstali.



Dobrą noc, jesli kto słyszy,

A mój wieniec w tej złej ciszy

Niechaj wisi do świtania,

Świadek mego niewyspania.




Marceli Frank przerobiona pieśń JANA KOCHANOWSKIEGO moim stylem ......


Ty spisz a ja sam na rozmowie
Tak
Z Bogiem
O tobie
Jeszcze od wieczora zorze
Księżyc blaskiem
Ciało jędrne razi
Dotknij piersi mej
Co nam wadzi ?
U żałuj się mojej urody !

Słuchaj jako bije w przestworzach
Anielskich snów
Pańskich wrzasków
Z gwałtownym drżeniu ust zmieszany
Trąb trojańskich ?

U żałuj ulubiona mej szkody
Ocknij się a przemów szczyptę mowy
Ciało młode pełne niewygody
Wybudź serce
Przemów namiętnie
Dźwiękiem złotej lutni
Warszawskiej syreny
Nieużyta białogłowo
Kostnica w ramionach!


Głowę wąż spraw ściska
Oślepia
Krzywd pustka
Przecież nie ma żadnej kradzieży
Chociaż tak po nocy chodzę
Miłości
Mysz okrucha szuka

Wziął bym pod rękę
Chodź by cud natury
Wtulił twe piersi
Dwie równe góry

Nie znajdziesz promienia
Co pierś przeszywa
Wiąże dwa serca
Miłosnym spojeniem
Nie ujrzysz gładkości
Szczerej hojności
Nim dzień wstanie
Bez mej z głębi chmury

Słuchasz ?
Czy mój głos nie może
Wtulić twe uszy
Morza muszle
Co Posejdon wiatrem głaszcze
Rozumiejcie !
Wy nocne cienie
I nieumowne kamienie !
Serce takie jakie wasze postacie


Wodospad bez wody
Ognia nie zgładzi
Pragnienia ...........
Śpiew szumiący
Pękającego uczucia nie ukoi
Nie zagłuszy
Nadzieje skruszy

W bólu źrenice szeroko
Rozdarta paszcza
Cisnące wrzaski !
Morskie zimne oko
Krwiste martwe morze

Do Amfijonowej lutni
Spieszyła się lasy chutnie
A niezwyczajnej opoki
Scisneły się w mury szeroki

Do miłości mowa
Spieszyła się raz miłości droga
Chusteczkę jedwabną zgubiła
O najdrożej cenie
Skurczyło odrzucenie
Wiatr nagle powiał
Z drogi z błądziła
Z górskiej wieczności uczucia
Opadła w gorzką otchłań rozpaczy

Orfeowych stroń słuchały
Srogie jędzę i płakały
Gdy miłością utrapiony
I pod ziemię żony szukały

" Jego pieśnie złośliwe "
Wzięły bogowie nie życzliwe
I miały w ręku to co miłowały
Najdroższy rozkwit Boży

By były nędznik lepiej chował
Płatek róży kochał
Stąpanie całował
Ale nie dotrzymał umowy
Więc dotkną go smutek nowy
Bo źle się obejrzał
Czarci panią zaś porwali
Zdradą drogą całowali
Brudną dłonią róże dotykały

Kpiły swego żywota trwanie
Wylewając nadzieje powrotu
Czekać już nie boże było
Ale gdy komu miło
Trudno wytrwać i czas mały ?
Godzina tam jak rok cały

A ja długo mam bić w strony
Już u mnichów słyszę dzwony
Kapłani się pomieszali
Jam nie spał a ci już wstali

Dobranoc jeśli ktoś słyszy
Dobrą noc
Oddech ukochanej
Dotyk palców na policzków
Pocałunek spokoju
Szczerej troski
Objęcie budzące wybranej
Zjednoczenie związane
Erotyczne wyładowanie
Nocy niewyspanej

A mój wieniec w tej złej ciszy
Nie wisi do świtania
Świadek mego niewyspania
Gorącego rozczarowania