WSCHODZI NIEBIESKOOKI

WSCHODZI NIEBIESKOOKI

Wschodzi niebieskooki dzień
i choć patrzy w podniebne błękity
nie obiecuje już zbyt wiele
opalizuje… a ja z nim
dekoruję swój trakt
wydeptując wierszuję

Nie potykam się o kamienie
kłębowiska pospolitej zawiści
choć tyle ich
na mej drodze ucieczki
przez nieznane przestrzenie
korytarzy przetrwania

Przed niepoukładanym światem
nie uginam się i nie kamienieję
nie żelbetonieję
nie nieruchomieję
z przerażenia i bezradności
na skraju szczeliny ciemności

⊰Ҝற$⊱…………………………………………… Sztynord - 18 maja '21