STARY WIERSZ

STARY WIERSZ

W czarnej jak sadza materii nade mną
przerażająco dramatyczna jest aury czerń
jak niczym nieoczekiwana eutanazja
pijanego mgieł ukochaniem poety
gdy komety pogubił gdzieś hen
a znalazł swój stary wiersz
jak lawę na niebie
i ucichły wiatr

Zdziwienie między dwoma tchnieniami
jest niczym kolaps gwiazdy Super Nowej
niemoc pragnienia nieba na własność
w requiem dla złej przepowiedni
zapisanej czarcim atramentem
w tamtym starym wierszu
jak w lawie na niebie
ucichłym wietrze

⊰Ҝற$⊱………………………………………………………… T☀ruń - 5 marca '16