de profundis | version: 20.04.2017 13:11

de profundis
Przybijam pieczątki jak obraz wieczny na skale
To dar czy przekleństwo z którego zwolnić się nie mogę?
W rytmie do taktu jak kataryna: dziura przy dziurze
Tak do znudzenia „jestem maszyna” „jestem maszyna”
W krzyku i w płaczu dogasam w niedolę

Podbity znielubisz mój obraz w pamięci wyryty
Widzialny bo ciałem się stałam
I tak wyrznięta jak gąbka rutyna
Podarta z przybiciem członków do życia
Co w ciągi czynności wtłacza uparcie

Nie widzę wyjścia, tunel zakręcił
Tam ciemność i starcie
I choćby ucieczka to z siebie nie wyjdę
Że głową w mur i tak ze skutkiem?
Już mnie uśmiercił ten czas na życie

Z myślą o jutrze a dziś mi ucieka
Ktoś krzyczy „poczekaj”
A ja się zwracam, coś powiem, wykonam
Pieczątkę odbiję jak obraz „odchodzę”
Przywiąż mnie mocniej bo możesz , to możesz

Bądź okrutniejszy dla trzciny złamanej
Co ziaren ci swoich nie odmówiła
Bierz i je jedz, jedz ile chcesz! No bierz!
Czego jeszcze pragniesz? Zgody unicestwienia?
Ależ mnie tutaj już nie ma. Jakubowa jest niema.