Rozmowy chodnikowe

Ja Pana znam. Pan wczoraj niósł tę skórzaną aktówkę,
spojrzenie wciśnięte pod kaszkiet, szalik jakby ze śniegu.
Myślałam: co wziął ze sobą? Czy list może, piosenkę?
A Pan tak od płyty do płyty przedzierał się lekko przez chodnik.
Pan jest wspaniały, tak sądzę. Inaczej być przecież nie może.

Kojarzę Panią. Ta zieleń, tak nietaktowna w grudzień.
Skryła ją Pani w oczach, żeby patrzeć porami roku.
I blond kontrastował z żakietem. Przekora, to pewna cecha.
Nie jestem pewien, czy śmiałość, bo tyle już się mijamy.

Jutro idzie Pan tędy? Więc znowu się zobaczymy!
Znów będzie o czym rozmawiać. A znamy się tylko z tłumu.

A potem minie miesiąc. Co jeśli się zakochamy?
Dziwię się ludziom, wie Pani, że na ulicy znajdują
ciągle tylko monety. Może nie patrzą przed siebie.