Jak król

Pewny siebie i dumny jak paw
Skradałem serca wśród maków i pól.
Kochały mnie piękne dziewczyny.
Czułem się wtedy jak król.

Życie me ruiną się stało.
Nie chciałem dawać, lecz brać.
Płacę teraz za wszystko.
Przestałem się cieszyć i śmiać.

Lęk mnie budzi po nocach.
Wiele trwać będzie lat.
Jak długo jeszcze wytrzymam.
Runął beztroski mój świat.