o czasie...

Czas, który wcale nie istnieje,
poczuciem czasu jest zrodzony.
Jednym podsyła więc nadzieję
i sam jest tym wciąż poruszony.

Dla innych chciałby sam się cofnąć,
ale niestety, już nie może.
Bo każdy z nas ma swój "czas własny"
Z tym raz jest lepiej, a raz gorzej...

Na rzeczy tu sekwencja zdarzeń
przez ludzki umysł wciąż rodzona?
Może Barbour ma dużo racji?
To umiejętność wskroś złożona.

Nie jest uniwersalną miarą
i nie jest też fundamentalny.
Dla wielu będąc dziś czymś nowym,
problem to iście jest banalny.

Umysł za ciasny, daję słowo,
by stale taplać się w kwantówce.
Lecz czasem lubię wciąż na nowo,
ciętą ripostę dać wymówce.

I jeśli poznać chcesz naturę
czasu, co właśnie fluktuuje,
możesz postrzegać go jak chmurę,
i że ziarnistą ma strukturę.

Aby dosięgnąć tego planu,
płynę z koncepcją Rovellego
na skraj ciemnego oceanu,
poznać o czasie coś nowego...