Kantem odbite światło

Jestem pierwszym człowiekiem
na Księżycu
zawsze gdy na mnie spojrzysz
nie stracisz pracy
ale ze mnie ciało niebieskie
pusty w środku
lecz połyskujący srebrem
kantem odbijam światło
poznaję ciebie
jestem pierwszym człowiekiem
na ziemi,

który zaćmieniem orzeka gniew
niewyrażalnego
jestem ostatnim człowiekiem
na ziemi
bo odpycha mnie grawitacja

w najwyższej próbie charakteru
pozostaję szlachetny

widujesz mnie gołym okiem
pozwól, że wejdę do twojej
sypialni

i poruszam trochę wodami oceanu
szczęścia
za dnia samotny
ale nocą choć raz wyczekał pełnię