To tylko Ginsberg

ma na imię Ivette
albo nie
dziś Margott

szczupła
pęcinki jak u gazeli
wzrok bezgraniczny

gdyby móc znaleźć
swoje odbicie
w tych źrenicach
nieprzeniknionych

Margott
królowa

obejmuje mnie
czarnymi jak noc
przepaściami głębi oczu

chciałaby coś
lecz milczy
i tylko ogień syczy

docierają do mnie
powoli
płyną jak fale

jej orgazmy
ucichłe w otchłaniach
duszy

wodospady

odbijają się od mojego
pragnienia jej
teraz w tym momencie

pragnę że mógłbym
krzyczeć pośród tłumu
okazałych faunów

wić się wokół stóp
jak rozszalałe roje
czerwonych jęzorów

zamykam oczy
żegnaj Margott

to tylko Ginsberg