Koniec marionetki

kruche kości obleczone skórą
rodzą słowa
piękne zjawiskowe pożądane

tak smukła szyja bez stabilności
blade piersi owiane pieszczotami
miękkie uda smakujące rozkosz
stopy niezdolne do własnego życia

mówili że nie ma jej serca
mówili że ona umarła
pozostawiając po sobie
dwa promienie nieba
kierujące jej martwym ciałem