przemknąłeś

reszta jest Boga
i przyjdzie mi
srebrnieć o tym
i nie płakać
bo na długo przemókłby parasol
albo nie zmieściłby się
we wszystkich moich łzach

gdy rozplatam w sobie słabość
minionych lat
dotykam serca
i nie wiem gdzie spojrzeć
bo każdy dotyk tak drży
że można się spłoszyć
a nawet spaść błotem
i długo by szukać jak
wzbić się kwiatem

powieść skończona
odebrałeś mi korale
Anioły odfrunęły z trzepotem

z rajskiego drzewa
wracasz
zatrzymany o próg
moich stóp
gdy nasz czas nie czuje już czasu

zadbałam o spokój
by ulżyć rozpalonym skroniom
twoje oczy
dziś bledną z niedoumierania

rozszeptany w dziobie
ze źdźbłem nieba w oczach
prosisz o wybaczenie
kiedy samotność tak natrętnie
patrzy ci w oczy

odejdź
tę niedojrzałą miłość
w chwilach ciszy
będę kołysać
w wierszach moich