Pijemy noc do dna

"Kosmos to labirynt zbudowany z labiryntów. W każdym otwiera się następny. Tam, dokąd nie umiemy wejść sami, dostajemy się matematyką. Sporządzamy z niej wózki do poruszania się w nieludzkich obszarach świata. Z matematyki można też konstruować światy pozakosmiczne, bez względu na to, czy istnieją."

/Stanisław Lem, Fiasko/


pijemy noc do dna świtu
miły
pijemy łapczywie jak ptaki
przed pustynną burzą

burzą się ziarenka piasku na skórze
szmer dotyku pęknięty horyzont
prześwit

przedświt morze występuje z brzegów
unosi wydmy bioder
ławica palców i ogni świętojańskich
świetliki w dachach i niebach

Bach toccata pszczoły
zbierają czerwień z ust
krwinki kwitną karminowo
sok jeżyn spływa po palcach
na kamienie

skamieniałe ważki we włosach
coraz wyżej coraz płomienniej
miej mnie całą w sobie
ni mniej ni więcej

więcej więcej
czy widziałeś skrzydlaty kamień
wzlatujący w żar słońca
pod powiekami
przemienienie

mieni się oniemiały żar-
ptak palimy piołun jeżyny i miód
be reszty
do cna

cni się
zza lasu zza ramion
sowi krzyk nagi jak rzeka bezbrzeżna
na skrzyżowaniu dróg
bieguni w wiecznym biegu

biegnę
po bosych kamieniach
planety w krwiobiegu
szaleją

szaleju się najadłam
jak najada w topieli

kto pieli piołun i miód
słodszy niż krew
po nas
choćby las rzeka
gęste pożądanie puste lustro

stron tysiąc jeden
złaknionych słów opowieści
woda żywa w wyschniętej studni
prowadzącej do hotelowego pokoju
po drugiej stronie (wszechświata)
pijemy noc do dnia do dna

DNA
tęsknoty

kosmos

esemes od obłąkanego Boga
labirynt zbudowany z labiryntów
logarytm logarytmu

rytm u kresu
miłość - eksces
którego nie objaśni
nawet matematyka

temat tyka remat
szach mat pijemy
noc do dna świtu

świta rozwiązanie
nierozwiązywalnego

Beata Nicoś-Trenk © Jummanah