Cztery pory życia.

Szczęście czym ono stanem ulotnym,
...nietrwałe takie i kruche.
Co często pęka pod naporem dotknięć,
szarego życia co na szczęście głuche.



Miłość czym ona stukotaniem serca,
co oszalałym rytmem bić zaczyna.
Szarość dni później ją uśmierca,
i rzeczywistość ją przeklina.



Radość czym ona stanem ducha,
co przez chwilę trwać się zdaje.
By za chwilę jak pieśń głucha,
przebrzmieć choć nam się wydaje.



Że brzmi jeszcze w duszy śpiewa,
lecz to tylko złudny cień.
Dawno w sercu nie rozbrzmiewa,
mami nas radości sen.



Śmierć czymże jest ona,
że tak pokorniejemy cicho.
Gdy nam osiada na ramionach,
kołysać zdaje się muzyką.



Czymże jest ona że harde serca,
błogosławioną wypełnia pokorą.
Że namiętności w nas uśmierca,
i zmysłów naszych studzi gorąc.



Czymże jest ona że każde cierpienie,
i każdy ból ukoić zdoła.
Przynieść potrafi ukojenie,
i pot obetrzeć z czoła...



Andrzej Tomasz Maria Modrzyński
25.01.2012r.