Panta rhei

W bezmiarze czasu wszystko jest ulotne,
minione chwile, które nie powrócą
i młode lata już nie tak żywotne,
gdy serce smucą.

Człowiek się zmienia nie wiedząc dlaczego,
to co już było stało się wspomnieniem.
Szuka wskazówek w prawidłach Nietzschego
z powieki drżeniem.

Kolejne wiosny pobrzmiewają echem
nieodgadnionej myśli Heraklita.
Ciężko jest wygrać batalię ze strachem,
gdy starość wita.

Nie pytaj zatem puchu marny ziemi,
gdzie się podziały uroda i zdrowie.
Kiedy gwiazd braknie spolegniesz w podziemi,
w Mojry alkowie.

Kasia Dominik