chcemy być mostem

błądzimy jak mgławice jak dymy nad wsią
chcemy być mostem nad miejscową rzeką
zakreślamy palcem kręgi na wodzie uciekają
wielkookie strzeble

pod powieką toczy się dzień wylizuje
ślady po kałużach puchną nasiona iglaków

z każdym rokiem ubywa nam długości ramion
miękkości w ciele czas przybiera postać dojrzałego jabłka
ciała owoców pękają szybciej niż lot dzikich gęsi

opowieść pełna jest ziemi –
ziemia pełna najtrudniejszej żałoby

w kałużach odbija się już inne niebo