boję się zasnąć

gdy tak nocą
szedłem miastem

zauważyłem twarz w bramie
tam kryło się coś niedobrego
otworzyła oczy na życie po zmroku

to był znak zodiaku
to był strach przed wróżbą

boję się zasnąć
zanurzam pióro wieczne w atramencie
błękit mnie niesie po papierze
lęk przed słowami nie potrafię odpowiadać

piszę wiersz
po szkle hartowanym kruchym
błyszczą litery w ciemnościach
światło daleko stąd

zbuduję samotnię
wykuję w skale dom
dajcie znać czy przyszedł już Bóg