Chechło

niebo zrasta się z nadchodzącą jesienią
kłębiaste chmury nabierają ciała

przypominają o bólu o żylastej pamięci
która utkwiła w szczelinach i uwiera co roku
o tej samej porze

kobieta obserwuje wodę
to ona wybrała Laurę

wyrosły z tej samej krwi
a potem bliźniacze ciało zniknęło
pod powierzchnią

nie umie płakać wszystkie wody wylały się
z niej już dawno temu

jeszcze przez jakiś czas należy do tego
co żywe zamyka oczy żeby tylko nie patrzeć
na śmierć

Chechło znów płynie spokojnie
łasi się do sosen które jak dawno niewidziane
siostry jeszcze mocniej wrosły w ziemię