Cztery dni Adwentu

BŁĘDNY MISJONARZ Adwentu dzień XV

Chodzi i chodzi
woła i woła
oczy ku górze obraca
a wszędzie pustynia
a wszędzie wroga cisza
i ciemność nieprzenikniona

Wieczny wędrowiec i mówca
teraz już rozumie
że idzie
z fatamorganą dobroci
której naprawdę nie ma
więc gotów zamilknąć
więc gotów stanąć
ale żadne miejsce nie jego

Prawie umierając
chory na zwątpienie
chory na rezygnację
zarażony myślą złego
trafia
na oazę
będącą kroplą w morzu
niespełnień
ożywiającą nadzieją
choć niedoskonałą
bo szybko wysychającą
i znowu
chodzi i chodzi
woła i woła
oczy ku górze obraca
wieczny wędrowiec
bez miejsca na Ziemi
mówca niesłuchany
ze wzrokiem wbitym w ciemność
z nadzieją
na gościnę przyjmujących słowa
na światło nikłe gwiazd
na okruchy szczęścia

MÓJ PSALM Adwentu dzień XVI

I wołał do mnie Pan:
nie ważne co ludzie o tobie pomyślą
i słowa ludzkie są niczym,
nie ważne co z tobą zrobią
choćby do śmierci przywiedli.
Słuchaj Mojego wołania,
bo ważne co myślę o tobie
i co o tobie powiem
wszystkim innym ludziom
w Dniu Sądu Ostatecznego.
Słuchaj Mojego głosu
a wiedzę posiądziesz
o tym co już ci uczyniłem.

DRABINA Adwentu dzień XVII

Wiszę na jednej ręce.
Palce za chwilę puszczą
szczebel drabiny
po której przez całe życie
usiłuję się wspiąć
do Przedwiecznego.
Do przodu pcha mnie
jedynie nadzieja
że nie jestem jak Syzyf
chociaż co chwilę spadam.
Za każdym razem
próbuję uchwycić się
jakiegoś stopnia
i muszę uważać
by nie zawisnąć
głową w dół.
Drabina jest coraz krótsza
Jej szczeble od dołu
trawi
piekielny ogień.

Adwentu dzień XVIII

Oni odeszli
wyrzuceni z życia
bo byli posłuszni
i poszli do pracy
Adwent im się zakończył
krwawą drogą do wieczności
ze stacji Gdynia Stocznia