Tyle dróg ,a jedna

Na poduszce marzeń tyle słońca świeci
droga bystra oka szlak uniesień wrzosu

zebrać ich do dłoni błękit piękno duszy
ich pojemność w sercu nawet kamień skruszy

kiedy świat się śmieje drzewa puszczają oczka
lecą liście w górę korzeń posąg króla

on to jest błękitem spogląda przez brzozę
kora jej biała poszarpana trochę



tak z kamieniem bywa sedno jego sprawy
wyżłobione literki pora czas odnowy

jest ona jak skarb powie ci o tym świat
u podnóża góry koral drzewo skóry.


12.01.2018r.