Między dniem a nocą

Między dniem a nocą szliśmy,
na krawędzi słowa,
mijaliśmy autobusy
pełznące pod górę
jak wielki czerwony robak.
Samotne przystanki,
z samotnym podróżnym,
co domu nie miał,
lub znaleźć nie umiał.

Szliśmy na krawędzi słowa
między dniem a nocą
i nawet teraz nie wiem,
dokąd szliśmy i po co?
Czy jakiś cel przyświecał,
czy inne zwiastowanie,
bo ja patrzyłem na ciebie,
a ty patrzyłaś na mnie.

Nie było żadnych fanfar,
i notki w wiadomościach,
ziemia nie zadrżała,
ani nie krzyczał ktoś-tam.
I nie szliśmy w pokorze,
tak jak na stracenie,
szliśmy ot tak sobie,
zakochani może.