Klepsydry

Piasek
Z klepsydry naszego życia
Wysypuje się powoli,
Lepiąc żałobny kopczyk zapomnienia.

Z czasem – to nie boli –
Gdy klepsydry,
Już puste, jak ludzkie westchnienia
Wieszają w końcu na cmentarnych murach,
A nasze imiona nikną w ceglanej murów szarości.

Szkoda tylko, że czasu
Nie można, jak klepsydry
Z powrotem odwrócić ku szczęśliwości.