Wolność własna

Niewolnikiem czuję się z wolnością własną.
Ktoś żartować raczył sobie gdy ją wręczał.
Od mych skarg, zażaleń, w głowie jest już ciasno,
nie maleje ilość ich, lecz wciąż się zwiększa.

Miałam lalkę Honoratę z gałgankami,
pluszowego miśka z naderwanym uchem.
Dziś wspominam z sentymentem ich czasami
i układam wraz ze snami pod poduchę.

Miałam piórnik, w nim obsadkę ze stalówką.
Zamieniłam ją na pióro "wiecznym" zwane.
Nie wiedziałam, że ta wieczność trwa tak krótko,
a po wszystkim, dziś wspomnienie mi zostanie.

Miałam dom rodzinny, a w nim miłość, szczęście.
Bezpieczeństwo, zrozumienie, ciepło, uśmiech.
W domu jakimś mieszkam w innym teraz mieście,
a z miłością i ze szczęściem bywa różnie.

Miałam chłopca, co gitary dźwiękiem wzruszał.
Pokochałam, wzruszam sama się do dzisiaj.
Teraz z fotki oczko do mnie tylko puszcza,
a sam przepadł i nikt nigdzie go nie widział.

Miałam auto, nie szarpało i nie gasło.
Tylko moje, więc woziło mnie, gdzie chciałam.
Pojechało kiedyś drogą swoją własną,
kierownica tylko w rękach mi została.

Miałam męża, ślub kościelny ksiądz nam dawał.
Mąż przyrzekał przed ołtarzem, ze na wieczność.
Nie wiem po co była nam ta pompa cała,
małżeństwo wnet zamienił na konieczność.

Niby wolna - jestem - mam - potrzymam w ręce.
Czasem pragnę coś zachować, mieć na własność.
Czy zrozumieć nie potrafię tego jeszcze,
że prócz wspomnień, wszystko ma...swą wolność własną.

iw, 09.11.