*** (W jednym gardle...)

W jednym gardle nie pomieścisz powietrza,
krzyku i ciszy. Zarośnięta krtań nie wypowie
już żadnego słowa. Nie dostanie tlenu.

Ledwie żywa pamięć przeleje się w inne ciało,
miękko zaśnie i przemieni w krew topniejącą
w ustach. Poza ciałem powoli stanie się martwa.

Kończysz zdanie lękiem o następne.
Pod paznokciami stygną resztki minionego
czasu. Strach zamyka się jak pięść.

Musisz się nauczyć.

Nauczyć krtań nowych słów.
Nie otwierać ust pod przymusem.
Zapomnieć o tym, co boli.
Uważać na szkło. Nie bać się pożegnań.
Nie spieszyć. Zachować dystans.
Nie wstydzić się światła. Nie udawać.

Żyć.