* * *

A jednak, mimo wszystko -
piszę, bo palce same
układają świat w litery,
a milczenie jest
głośniejsze niż błędy.

Nie chcę być Mesjaszem
ani tym, co strąca maski -
chcę być cieniem
przechodzącym przez światło,
chcę być niewysłanym listem.

Moja poezja nie zna
alfabetu zwycięzców,
żyje na marginesach
dzienników snów
i raportów z ciszy.

Wciąż uważam,
że największa rewolucja
zaczyna się od haiku
napisanego
na odwrocie paragonu.