jest tylko cisza

od dawna
crescendem oddycham
kolory już dawno prysnęły
zwątpieniem osiadam na mgle

do pierwszych promieni słonecznych

balansem
swych myśli się bujam
milczeniem kamienia zmierzchu wypatruję

z impetem rozrywam sieci krzykiem niemocy

powieki
nie dźwigną więcej - rzęsy nadwyrężone
łzy skamieliną dna studni pogłosem echa
prostuję skrzydła - jasności dnia się obawiam