PÓŹNA JESIEŃ

Wierzchem dłoni mieszam zmarszczki
odciśnięte w spojrzeniu

dusza brązowieje

serce zsiniałe z zimna kładę
na dłoni zmęczonej oczekiwaniem

paznokcie zdzieram o szorstką nadzieję
rozdrapując ciszę

niełatwo spojrzeć w lustro

spijam samotność z żółtobrązowego kubka
rdzewiejąc jak listopadowe liście

patrzę coraz krótszymi zdaniami
przemęczona jak dwie krople potu

za stara na nadzieję
ponad pół życia za mądra
by wierzyć jeszcze

w trzepot motylich skrzydeł