znów

pozrywane nitki snu, tarmoszone
do oporu niepokojem, odebrany
bezsenności spokój, niezbędny,
by stawić czoło kolejnemu dniu

jak zwykle świta, a umysł udręczony
nocą, bardziej niż obfitymi taranami dnia

kawałki potłuczonego lustra
bezkrwawo ranią, a najbardziej z jego
rewersu, te urastają do niewyobrażalnych
rozmiarów, jak powiększające szkło

zza firanki zapowiedź dobrego dnia
kołderka mgły szczelnie otula słońce

omam wzrokowy, nie oznaka radości
jaką niesie jego blask, promień takiego
światła ma zawsze cień, od którego
nie sposób się uwolnić







(pisany pod obraz Z. Beksińskiego)