Konstatacja losu

Rzeźba twoja zmęczona życiem,
bólem samozadanym.
Odpryski doświadczeń
nie zawsze dobrych,
wyryte lekkoducha dłutem.
Pomiędzy bruzdami
zapamiętanych wydarzeń
tli się dziecięca ufność.
Gładzi spojrzenie siwych źrenic
unosząc opadłe kąciki ust.
Nie odbieraj im powietrza,
bo gdyby tego też zabrakło,
zostanie już tylko podświadomy
respirator w ludziach,
którzy kurczowo
trzymają się krawędzi.

(A.M.K.) 06.10.2014