Dojrzałe wiśnie

Nie przejmuj się tam więcej, już zapominają,
a ich ciężkie osądy, zwietrzałe kamyki
rozeszły się jak krzyże na każdym rozstaju,
ognie świętego Elma, uziemione niczym.

Dnie rozpisane nocą, kryzysowo, skromnie,
z receptą na bezsenność, spisem ubezpieczeń,
myli żabki zielone, stuka w drzwi biedronek
Księżniczka wschodniej bajki, gejsza ścięta mieczem.

Młoda, podcięta brzoza z piętnem przywiązania,
tak silnym, że o mało krew z żył nie wytryśnie,
nie nosi już żałoby, ubrana na biało.

Lecz w końcu zmieni barwę na dojrzałe wiśnie
i ujrzysz samuraju duszę posiwiałą
jak zmienia się dla ciebie w wiśniowy przebiśnieg.