wszech

wiele słów przed Tobą
czas leciał w kluczu tajemnic na przedzie
wszechwszystko zżerało mi głowę
wszechwszędzie zgniatało mi ręce

walczyłam by żyć

a teraz gdy znam już Ciebie
człowieku o oczach brudnego szczenięcia
wszechwszystko zeżarłeś mi Ty
wszechwszędzie gubiłeś mój ból

i walczę byś żył

nie pozwól mi Ty w lustrze
co w każdy ruch wbijasz swe śliskie kły
wszechwszystko oddać jemu
wszechwszędzie całować mu dni

wciąż walczę byś był


a Ty

stoisz w niewiedzy bez mocy


rusz się


póki czas w kluczu tajemnic leci

póki jesteśmy, a nie byliśmy My

póki Cię widzę jeszcze


rusz się


nim zgubię swój klucz

nim wszechnic poczuję

nim zgubisz mnie Ty


bo wtedy

wszechnigdzie mnie już nie znajdziesz