Nieprzemakalni

Kiedyś, gdy mi odchodzić przyjdzie, wyciągnę dłonie,
powiem - weź mnie, tak jak się bierze pelerynę
gdy deszcz zacina, słońca nie ma.

Tak jak się bierze z ortalionu płaszcz odwrócony
mokrą stroną , nic to, że ona ze mnie będzie,
tylko mnie załóż, noś mnie wszędzie.

Kiedy już niżej spłynę z deszczem, butami mogę
być Ci jeszcze, na wielkie wody, na kałuże,
nawet na błoto, tylko włóż mnie.

Gdy wreszcie znosisz mnie do końca to nie wystawiaj
już na słońce, niech w Twoim cieniu pozostanie
mokra kałuża, a ja Panie,
kiedy poczujesz się spragniony
też nie odmowię Twoim dłoniom.