Hans Castorp

Nie bój się,
ja też oddycham powoli.

Siedzę przy twoim łóżku
jak pielęgniarka bez imienia,
mierzę puls cienia na ścianie.

Nie przyszłam zabrać,
tylko zatrzymać
chwilę, w której jesteś najprawdziwszy.

W gorączce twojej dłoni
rosną mi kwiaty,
których nikt nie nazwał.

Wiem,
że chciałbyś zejść w dolinę,
lecz tam czas jest zbyt głośny.

Zostań jeszcze chwilę,
w moim bezruchu
nauczysz się wieczności.