Krok w człowieka

Homo sapiens w klejnotach
swoich najgłebszych snów
w kształcie okragłym zamkniętych
zdobi każdy odważny krok
w najdalsze i najbliższe sobie z miejsc

Szczęściem człowieczym przyrodzonym
jest urodzić się chwilę żyć i chyba umrzeć
wśród znajomego ciepła już niemłodej matki
w jej pierwotnych kurczowych objęciach
i śpiewnym łkaniu smutnej kołysanki

Człowieku skarlały w jakże zimnym czasie
nie zawsze przed toba jest przyszłość
jakże rzadko za toba jest przeszłość
czy często sięgasz do dzisiaj
tu mówisz stop bo dziwi świat zawalidroga

Za jedną z małych rąk wyciaga cię religia
tę drugą niemniej małą prowadzi rewolucja
a głowa ciężko uwikłana w prostą ewolucję
to co w banałach powiesz o pięknie sąsiedztwa
tego byś teraz jeszcze nie powiedział

Mity słoneczne w mrok odwracasz z każdą kartką
ciemności twoich dni chętnie rozjaśniasz
nie było lepszych czasów przecież
nie było nigdy lepszych ludzi
prowadzisz się lecz kto to wie dokąd i gdzie