grzybo- branie

Ledwie wyrosłem z dzieciństwa
A już kłopoty na drodze
Jedną mi dali nogę
Gdzie ręce
W głowę zachodzę
Stałem pod dębem dzień cały
A już wieczorem zdębiałem
Tuż obok mojego lica
Wyrosła piękna grzybica


Szarpnąłem źrenicą
jak inwalida - bezręki
Wrażliwy na kształt niewieści
I nieodporny na wdzięki

Stanąłem jak struna słupem
I żeby paść jej łupem
Dygnąłem nogą zmysłowo
Zalotnie wstrząsnąłem głową

Grzybica uśmiech posłała
Aż noga mi spąsowiała.
Wnet czule szepnęła w oczy-
Prawdziwy! Pan jest uroczy!