wyprawa po złote runo

dziw snów otwiera się zawsze lekko bez skrzypu
jakby od tchnienia oddechu i płynie nim spokojnie przed siebie
strzeliste kalamie drżą w podmuchach wiatru
znowu kwitną w gajach pomarańcze
przeciąg wspomnień zatrzaskuje drzwi
lecz tak jak w kraju plączę się po Karaibach z pudełkiem zapałek
to rześkie wiosenne powietrze śpiew ptaków samotność
sprawia iż wędruję falującymi zielenią
nadwiślańskimi wałami - jak co dzień idę zagłębić się w krakowskich arteriach
jak co dzień idę zatopić w nich swój niepokój
to przeszłość
dzisiaj wędruję skąpaną w mazucie kreteńską plażą
wyciszonym umysłem głaszczę ośnieżone szczyty Lefki Ori
obszczypując listki oliwne zachodzę do Jamy Michalika
i z Bogusiem Generałem przepijam poranny kieliszek rumu
liliputem
słuchając jego szemrania jestem gdzie indziej
tak - to tutaj - kołyszę się w marlejowskich pulsacjach
z sercem otwartym ku niebu - wędruję wśród kolorowych cieni przeszłości
tańczę