Świątynia mego serca

Upatrywałem dobrej pogody ducha
wszystkich błogosławionych stanów
racji mej dziewczyny
i studiów na kierunku:
zachodnia hipokryzja
lecz nic to

Nosiłem ze sobą
pęk kluczy do miasta
by dzwonić przy niedzieli
Zbieram na nowy kościół
od wiernych towarzyszy
tam, gdzie tylko gwiazdy
dają gwarancję,
a przy budowie
zawsze ginie kilka
osób
lecz nigdy więcej

Przychodzą duże zmiany

Wyszedłem ze skromnego domu
domu z zapałek
Otóż dzwoń na policję
wykluczone jest tolerować chaos
i patos, którego monumentum
przygniata Tyfona
sercem ze złota
na komendę baczność
ależ skąd

Najadłem się Słowa
dlatego jestem kimś
dla języka
i nikim
na językach

I gdyby nie magnetyzm
twoich dłoni i ust
nigdy nie poznałbym
rozkoszy doskonałej
Tedy właśnie rzekł

Gdy kazałaś mi
emigrować na inną planetę
Założyłem tam miasto

państwo,
Unię,
Nowy Świat

A szlifierze naszego uczucia
szlifierze naszego uczucia
stoją na baczność
W szczególe i w ogóle

Wykopałem nowy pierwiastek
Nieskończonego szczęścia

o masie atomowej
Nici

Moje rzemiosło
wzniosło świątynię
poetycznej opatrzności
dla dzieci,
dorosłych
i starców
Ergo

nawet stałych bywalców
stron literackich

Czy złamię prawo
jeśli powiem,
że jutro nie musi się urodzić?
Zaś dzisiaj nie musi
się skończyć?

Wszystko to
jest poezją