Pamiętasz?

W szkolnej ławce siedziałam sama.
Za karę sadzano obok mnie
przestępców klasowych
- za strzelanie z procy
papierowymi kulkami,
za miłosne liściki
przesyłane pod ławką
lub długie wstęgi ściągawek
wystające z buta.
Odsiadka trwała
najwyżej godzinę.


Byłam milcząca.
Kojarzyłam się z nudą
i dobrze prowadzonymi
notatkami z polskiego.
Pomagałam przy matematyce.
Malowałam całej klasie
obrazki na plastykę,
żeby na półrocze była czwórka
nie trójka.
Zawsze zostawałam ostatnia
gdy wybieraliście drużynę do zbijaka.


Któregoś dnia szłaś ze mną do domu,
tylko z braku innego towarzystwa.
Była zima.
W lukrowaną kruchość śniegu
słońce sypało pył iskier
nie wiadomo skąd,
bo niebo uśmiechało się
zupełnie niewinnie.
I powiedziałam ci –
Popatrz.
A ty spojrzałaś na mnie
wielkimi oczami,
zdziwiona, że jestem człowiekiem.