Przy pełni

Gaście światła gospodarze, zanim bramy pozamyka

Stary Księżyc wędrowniczek, co to światłem nas dotyka…

Wpuśćcie... Wpuśćcie gospodarze... Przez tę szparę, tę, co w oknie...

Niech przypłynie, niech obmyje, niechaj blaskiem skóra moknie…

Niech się wszystko dzisiaj stanie, co być miało i co będzie…

Niech w pamięci mi zostanie i już będzie zawsze… wszędzie…

Niech zostanie, niech ogarnie, niech odciśnie się jak piętno...

Niech rozchyli usta, dłonie... Niech rozpędzi w żyłach tętno…

A Ty srebrny, Ty rycerzu, co nie dajesz spać po nocy

Miej w opiece, wyrwij serce i nie pozwól tkwić w niemocy…