na tyłach

Ptactwo w żółtej się mgle
rozpościera na łożu boleści
i strachu skarmione grudą
suchych rąk pielęgniary
a kuca pod płotem płotkurcz
przeczekany słowem od świtu
do samej powierzchni lekki
nieobciążony zadziwieniem świata
zwycięski bez roszczeń nie kuca
na rozkaz ale bo mu tak wygodnie
grzebie kikutkiem na własnym
spłachetku ogródka za płotem
pod którym umierają koty obok
na tyłach wszechświata nikt mu świadkiem
skośnie biegną mu myśli
na margines linii niewysokiego ryzyka
i nikłego napięcia jakby w obronie
przed jawnie ostatecznym spleśnieniem
a przedtem popsąszyć należycie
psom buty uszyć dla prostej radości