Pomiędzy gwałtownością a trwaniem

On był burzą -
niósł w sobie grzmoty i ciemne niebo,
rozrzucał myśli jak ptaki spłoszone hukiem,
kochał gwałtownie -
jakby świat miał się skończyć
z każdym uderzeniem serca.

Ona była bryzą.
Cicha,
słona od morza pamięci,
dotykająca skóry nie po to,
by ranić,
lecz by zostać.
Uczyła się szeptu,
gdy on mówił krzykiem chmur.

Spotykali się
na granicy wody i powietrza -
tam, gdzie burza myśli, że wszystko może,
a bryza wie,
że czasem wystarczy trwać.

On łamał drzewa,
ona kołysała trawy.
On chciał ognia,
ona - światła po nim.

I choć burza zawsze odchodzi
z hukiem i deszczem,
bryza zostaje
na skórze świata,
jak pamięć,
że można było inaczej...