oto stoję przed wami

stanąłem przed wami na podium
zbudowanym z odwagi słowa
sala wypełniła się do ostatniego oddechu

przepastna cisza
jak ciemność w piwnicy
zamieszkała między słowami

jakie to cudne móc usłyszeć
jak wasze serca graja wspólną melodię
nastawioną na choćby jedno moje zdanie

jeden wers wiersza

czekacie aż ocknę się z pychy
nie wiecie że nie mam jej w sobie
jestem bezbronny

czytam bo...

zrodziły się we mnie
całe wysypiska zwątpień
wystarczy tego na wieczność
dla was i kolejnych pokoleń poetów

podium zmienia się w kamienny cokół
salę wypełniają wasze nadzieje
goreją na horyzoncie
czekacie aż się spełnią
z kolejnym wierszem pisanym do poduszki

poezję najlepiej pisać nocą
gdy myśli wychodzą spod dywanu

mówię do was
jesteście wolni w prawdzie
pięknie i miłości

wyzwoleni z wiary
okradzeni z piękna świata
okradzeni z marzeń

przystajecie w pogoni za groszem
w poezji szukacie ukojenia
a ja?

nie zdołam wszystkich zbawić
przepraszam